felieton

Słowa pruskiego generała Carla von Clausewitza w roku 1812: "Rozbiory Polski były dziełem dobroczynnym. Zostały postanowione przez los, aby ten naród [polski], który od tysiąca lat trwa w takim stanie, raz na zawsze z niego wyzwolić".

Fragment listu biskupów polskich do rodziców: "W programie znalazły się treści dotyczące tożsamości płciowej oraz kwestii prawnych i społecznych związanych ze środowiskiem LGBTQ+. Wszystkie osoby zasługują na szacunek, ale ich wizja seksualności nie jest zgodna z nauką Kościoła. Proponowane treści mogą prowadzić do zniekształcenia obrazu kobiecości i męskości, a nawet powodować, że dziewczęta będą identyfikowały się jako chłopcy, a chłopcy – jako dziewczęta, w ich najbardziej wrażliwym okresie życia, w którym młody człowiek poszukuje własnej tożsamości i potrzebuje szczególnego wsparcia, opieki i towarzyszenia mu przez najbliższych. Niezwykle zaś łatwo jest wtedy skrzywdzić młodych ludzi i doprowadzić w konsekwencji do wielu zaburzeń."

Przez wiele lat mobbing nie był przedmiotem zainteresowań badaczy z różnych dziedzin nauki. Gwałtowne zainteresowanie tym zagadnieniem nastąpiło dopiero w połowie lat osiemdziesiątych XX wieku, w krajach skandynawskich. Stwierdzono wówczas, że zła organizacja pracy może również sprzyjać agresywnym zachowaniom w miejscu pracy. Jest to skutek zwrócenia zarówno władz, jak i opinii publicznej, uwagi na prawa pracownicze. Jest to zjawisko pozytywne. Wyjaśnijmy sobie zatem, co to jest mobbing i jak mu przeciwdziałać.

Stwierdzenie, że Kościół Katolicki ma na sumieniu nie do końca dobre uczynki, pomimo ich udokumentowania, nadal budzi kontrowersje. Jest to jednak element historii świata, którego nie sposób pominąć.

Ostatnie tygodnie były dla wielu z nas bardzo intensywne. Czujemy zmęczenie walką polityczną, co jest oczywiście zrozumiałe. Zdaję sobie również sprawę, że w swoich artykułach poruszam nieraz tematy ciężkie i kontrowersyjne. Dlatego dzisiaj postanowiłam zająć się czymś nieco lżejszym. Przedstawię podstawowe prawa i wolności obywatelskie, podstawowe zasady prawa cywilnego oraz karnego oraz podpowiem, jak zachowywać się w najbardziej codziennych sytuacjach.

Warszawa, początek lat osiemdziesiątych XX wieku (jeszcze przed kartkami):

Rzecz, proszę Szanownego Państwa, działa się 10 lat temu, krótko po pierwszej turze wyborów prezydenckich. Lokal obok mojego mieszkania wynajmowało kilku studentów Politechniki. Mieszkali tu drugi rok i trochę się już znaliśmy. Sympatyczni, grzeczni młodzi ludzie.

Moi rówieśnicy straszni 65 plus. Żarliwi katolicy, obrońcy wiary pod hasłem - przeklnij bliźniego swego. Obrońcy życia poczętego, za każdą cenę, nawet za cenę innych śmierci.

Mówią: głupi to ma szczęście. Ale na szczęście, przez to że głupi, to szczęściem bezrozumnie na prawo i lewo szasta i na długo mu tego szczęścia ni starcza.

Dyktatura, taka wybrana w demokratycznych wyborach " tyrania większości" może nam się zdarzyć także dziś - wystarczy chwila nieuwagi. Wojna, biedniejące społeczeństwo, kilka sprytnych kłamstw i półprawd, jakaś nośna bogoojczyźniana idea nie koniecznie faszystowska, niekoniecznie komunistyczna…

Dawno, dawno temu (kiedy zapalniczki mocno śmierdziały benzyną) do wykrzesania ognia używało się głównie zapałek. Jednego razu po przypaleniu papierosa (ze strachu, że ktoś zobaczy, jak palę) spaloną zapałkę włożyłem w kieszeń, a pełne pudełko z gracją pofrunęło do kosza.

Stary zmęczony człowiek, ziarnko piasku kruszone przez czas, suchy liść skrzeczący na wietrze…

- Co piszesz? - zapytał. I nie czekając, aż odpowiem, kontynuował - Siedzisz tu i stukasz chusteczka wie o czym, o niespełnionej miłości Papuasów do Masajów, czyli o sobie. Nie krępuj się, siedź tak dalej, stukaj pukaj... Piwo ci przyniosłem praw-dzi-we.