Adam Czejgis

W Książnicy Płockiej odbyło się wyjątkowe spotkanie literackie z Adamem Czejgisem. Wieczór pod hasłem "Skromność i światłocień" przyciągnął miłośników poezji, pokazując, że subtelne, refleksyjne słowo wciąż znajduje w Płocku wierną publiczność.

Warszawa, początek lat osiemdziesiątych XX wieku (jeszcze przed kartkami):

Moi rówieśnicy straszni 65 plus. Żarliwi katolicy, obrońcy wiary pod hasłem - przeklnij bliźniego swego. Obrońcy życia poczętego, za każdą cenę, nawet za cenę innych śmierci.

Mówią: głupi to ma szczęście. Ale na szczęście, przez to że głupi, to szczęściem bezrozumnie na prawo i lewo szasta i na długo mu tego szczęścia ni starcza.

Dyktatura, taka wybrana w demokratycznych wyborach " tyrania większości" może nam się zdarzyć także dziś - wystarczy chwila nieuwagi. Wojna, biedniejące społeczeństwo, kilka sprytnych kłamstw i półprawd, jakaś nośna bogoojczyźniana idea nie koniecznie faszystowska, niekoniecznie komunistyczna…

Dawno, dawno temu (kiedy zapalniczki mocno śmierdziały benzyną) do wykrzesania ognia używało się głównie zapałek. Jednego razu po przypaleniu papierosa (ze strachu, że ktoś zobaczy, jak palę) spaloną zapałkę włożyłem w kieszeń, a pełne pudełko z gracją pofrunęło do kosza.

Stary zmęczony człowiek, ziarnko piasku kruszone przez czas, suchy liść skrzeczący na wietrze…

- Co piszesz? - zapytał. I nie czekając, aż odpowiem, kontynuował - Siedzisz tu i stukasz chusteczka wie o czym, o niespełnionej miłości Papuasów do Masajów, czyli o sobie. Nie krępuj się, siedź tak dalej, stukaj pukaj... Piwo ci przyniosłem praw-dzi-we.