W archiwalnej prasie płockiej możemy przeczytać takie ogłoszenie: Przypominamy zwolennikom wycieczek podmiejskich, że w niedzielę u rogatek Warszawskich czekać na nich będą o godzinie 5-ej po południu konie i umajone wozy, które zabiorą płocczan do Podolszyc na otwarcie tamtejszego teatru letniego.
Podobno bardzo wiele osób wybiera się na tę uroczystość. Na otwarciu będą także reprezentanci niektórych naszych władz z p. Starostą Płockim na czele, oraz innymi partnerami, a zysk ze sprzedaży biletów przeznaczano na cele społeczne.
Ludwik Szejer (1874–1940) był polskim aktorem, reżyserem oraz dyrektorem teatrów. Zapisał się w historii polskiej kultury przedwojennej przede wszystkim jako sprawny organizator życia teatralnego w Łodzi i Płocku.
W sezonie zimowym 1917/1918 objął dyrekcję Teatru Miejskiego w Płocku. Prasa z tamtego okresu komplementowała go za rzetelność, pietyzm dla sztuki i zapowiedź ambitnego repertuaru (dramaty, komedie, farsy, wodewile). W marcu 1918 roku wystawił tam spektakl, w którym grała m.in. rozpoczynająca wielką karierę Hanka Ordonówna (wówczas występująca jeszcze jako Anna Maria Tyszkiewicz, zanim związała się z teatrem Jaroszyńskiego).
W 1919 roku głośnym echem odbiła się jego inicjatywa stworzenia tam tzw. Teatru Letniego. Słynne stały się m.in. spektakle organizowane w Podolszycach pod Płockiem (np. we współpracy z Ochotniczą Strażą Ogniową), na które publiczność zwożono specjalnie udekorowanymi wozami. Chętnie pomagał lokalnym społecznościom – na początku XX wieku wspierał m.in. amatorski zespół teatralny straży ogniowej w Ostrowi Mazowieckiej
W 1924 roku Ludwik Szejer porozumiał się z lokalnymi działaczami w celu stworzenia letniej sceny teatralnej w Podolszycach. Pierwsze przedstawienie: Zainaugurował działalność tej sceny w niedzielę 25 maja 1924 roku. Pod jego kierownictwem zespół wystawił wówczas dwie sztuki: patriotyczny dramat Wóz Drzymały Wojciecha Rączkowskiego oraz francuską farsę Wojna z żonami Aleksandra Bissona.
Wydarzenie to miało charakter lokalnego święta - widzowie z Płocka byli dowożeni na spektakle bezpłatnymi wozami przybranymi zielenią. Wydarzenie to miało miejsce na początku XX wieku i dotyczyło występów grupy teatralnej w podpłockich Podolszycach (wówczas wsi, obecnie dzielnicy Płocka), gdzie spektakle wystawiano w specjalnie przystosowanej stodole. Wozy dla widzów wyruszały spod dawnych rogatek warszawskich.
Dziś, jutro będzie kiedyś. „Płock z dawnych lat” to historie ludzi, których już nie ma wśród nas. Ocalmy wspomnienia o Płocczanach, którzy swoim życiem i pracą starali się być pożyteczni dla innych, ocalmy tych, którym nie będą stawiać pomników, ocalmy tych, którzy nie będą patronami ulic, placów, rond i skwerów, ale być może dzięki nim, zapomnianym, których mogił już nie ma i mogił na cmentarzach, które mijamy nie zastanawiając się, kim byli, staliśmy się wielką rodziną płocką. O Nich są poniższe teksty.
