W Ostrowi Mazowieckiej odbyła się doroczna uroczystość promocji absolwentów Oficerskiej Szkoły Piechoty na podporuczników. Wśród 412 podporuczników znalazło się trzech płocczan, wychowankowie Państwowego Seminarium Nauczycielskiego Męskiego w Płocku, mianowicie pp. Feliks Stawicki, Roman Skierkowski i Leon Krajewski.
Wszyscy trzej nie tylko, że ukończyli Szkołę Oficerską z wynikiem bardzo dobrym, ale zajęli chlubne miejsca. Stawicki został nawet prymusem i otrzymał szablę honorową Pana Prezydenta Rzeczpospolitej, Skierkowskiemu przypadła trzecia lokata, a Krajewskiemu piąta.
Nowo mianowani podporucznicy otrzymali jednocześnie przydziały do pułków piechoty: ppor. Stawicki do 14 p.p., ppor. Skierkowski do 81 p.p., a ppor. Krajewski do 80 p.p.
Feliks Stawicki (ur. 2 stycznia 1912, zm. 23 lipca 1990) – porucznik piechoty Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych, uczestnik kampanii wrześniowej, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Wojennego Virtuti Militari.
Urodził się w Płocku jako syn Franciszka (maszynisty na statku żeglugi wiślanej) i Bronisławy Zglinickiej w dniu 2 stycznia 1912 roku.. Od 7 do 14 roku życia uczył się w Płocku w szkole powszechnej. W tym samym mieście zdał w 1931 maturę w Seminarium Nauczycielskim, po czym kształcił się w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej-Komorowie (przez pierwszy rok przebywał na kursie unitarnym w Różanie).
Zarządzeniem z dnia 4 sierpnia 1934 roku Prezydenta Rzeczypospolitej Ignacego Mościckiego mianowany na stopień podporucznika. Prymus XI Promocji, której absolwentami zostało 412 podporuczników. Na podstawie zarządzenia Ministra Spraw Wojskowych marszałka Józefa Piłsudskiego wcielono go do służby w 14 pułku piechoty z Włocławka. Z dniem 1 września 1934 wyznaczony został na stanowisko dowódcy plutonu w kompanii strzeleckiej.
Na dzień 17 września 1934 pełnił funkcję młodszego oficera w 5. kompanii strzeleckiej II batalionu. W dniu 5 czerwca 1935 zajmował 619. lokatę łączną wśród podporuczników korpusu piechoty (a zarazem 1. lokatę wśród podporuczników ze swego starszeństwa). Wspólnie z ppor./por. Mieczysławem Nejmanem prowadził sekcję bokserską Wojskowego Klubu Sportowego 14 pp. W latach 1934-1939 prowadził także sekcję piłki nożnej WKS 14 pp, z którą odnosił liczne sukcesy. W maju 1938 wybrano go członkiem zarządu Wojskowego Klubu Sportowego działającego przy 14 pp.
Zgodnie z przydziałem mobilizacyjnym objął dowodzenie nad kompanią zwiadu 14 pułku piechoty. Razem z włocławskim pułkiem wziął udział w walkach toczonych na obszarze Pomorza i w bitwie Bad Bzurą. 10 września 1939 w okolicach Bedlna został ranny w klatkę piersiową odłamkiem bomby lotniczej. Razem z dowódcą 14 pp, podpułkownikiem Bohdanem Sołtysem, w dniu 12 września 1939 w okolicach wsi Sapy i Strzebieszew podjęli próbę zawrócenia rozwijającego się natarcia własnego II batalionu. Dowódca pułku został wówczas ciężko postrzelony w miednicę, a następnie zastrzelony strzałem w głowę przez niemieckiego dywersanta.
18 września por. Stawicki został lekko ranny w biodro odłamkiem pocisku artyleryjskiego w lasach Stare Budy. Do niemieckiej niewoli dostał się 20 września 1939 we wsi Kamion.
W dniu 15 października 1939 został aresztowany przez Gestapo i wywieziony z obozu oficerskiego w Łęczycy. Tego samego dnia przewieziony do więzienia przy ulicy Młyńskiej w Poznaniu, a 15 listopada tegoż roku przeniesiony do poznańskiego Fortu VII. 12 grudnia 1939 zwolniony z rąk Gestapo i przewieziony do oflagu VII B Eichstätt, gdzie otrzymał numer jeniecki 836. Następnie przebywał w oflagu VII A Murnau (numer jeniecki 136). Podczas pobytu w niewoli kształcił się w zakresie wojskowości, języków obcych i ekonomii. Oswobodzony 25 kwietnia 1945.
Po wyzwoleniu został, w końcu czerwca 1945, powołany do służby w II Korpusie Polskim. Wyjechał do Włoch, gdzie otrzymał przydział na stanowisko oficera łącznikowego w dowództwie 16 Pomorskiej Brygady Piechoty, wchodzącej w skład 2 Warszawskiej Dywizji Pancernej. Następnie pełnił funkcję oficera operacyjnego Brygady. W lipcu 1946 przewieziony na teren Anglii, 9 kwietnia 1947 zgłosił się na powrót do ojczyzny. W dniu 10 lipca 1947 przybył transportem morskim do Gdańska. Początkowo zamieszkał we Włocławku, następnie przeniósł się do Warszawy.
26 grudnia 1937 zawarł związek małżeński z Marią Alicją Sieńską (ur. 8 kwietnia 1912 w Płocku, zm. 12 października 2013 w Warszawie).
Feliks Stawicki zmarł w dniu 23 lipca 1990 w Warszawie. Spoczywa wraz z żoną na tamtejszym Cmentarzu Komunalnym Północnym (kwatera: O-I-7, rząd: 4, grób: 7).
