Świętujmy wspólnie urodziny Władysława Broniewskiego! Teatr Płocki zaprasza na happening urodzinowy

Wydarzenie odbędzie się już jutro 17 grudnia o godz. 21.00.

W rocznicę urodzin poety, od niemal trzech dekad, aktorzy Teatru Dramatycznego oraz miłośnicy jego twórczości spotykają się pod pomnikiem Broniewskiego, by wspólnie czytać i recytować jego wiersze. To wydarzenie symboliczne i wyjątkowe – pozbawione sceny, kurtyny i teatralnych dekoracji, a jednocześnie nasycone emocją, bliskością i prawdą słowa.

"Nie wiem, co to poezja, nie wiem, po co i na co… Wiem, że czasami ludzie czytają wiersze i płaczą…" — Władysław Broniewski

Ta zainicjowana przez aktorów płockiego Teatru tradycja z biegiem lat stała się żywym rytuałem miasta. Niezależnie od pogody, czy mróz czy śnieg, 17 grudnia Płock gromadzi się wokół poezji – w ciszy nocy, przy świetle latarni i świec, wsłuchując się w słowa, które mimo upływu czasu nie straciły swojej siły.

Happening jest spotkaniem otwartym i wspólnotowym. Aktorzy i mieszkańcy tworzą tego wieczoru swoisty antyczny chór – kolejne głosy przejmują strofy, wiersze płyną z ust do ust, a poezja Broniewskiego raz wzrusza do łez, raz prowokuje do uśmiechu, raz zmusza do refleksji. Każde spotkanie ma niepowtarzalny przebieg i atmosferę, bo poezja – jak życie – wydarza się tu i teraz.

W tej nocnej celebracji objawia się esencja Broniewskiego: jego bezkompromisowość, emocjonalna szczerość, liryzm i bunt, ale także czułość i wrażliwość na los człowieka. To poezja mówiona na głos, w przestrzeni miasta, wśród ludzi – dokładnie tam, gdzie zawsze chciała być.

Czy Piotr Bała znów wejdzie na drzewo? Kto sięgnie po "Ballady i romanse"? Jakie wiersze płockiego wieszcza zabrzmią w tym roku pod pomnikiem? Wszystkiego nie da się zaplanować - i w tym tkwi siła tego spotkania.

- Zapraszamy wszystkich – bez względu na wiek i doświadczenie z poezją. Niech choć na chwilę Płock stanie się stolicą polskiej poezji, a słowa Władysława Broniewskiego ponownie wybrzmią w sercu miasta nieopodal jego rodzinnego domu - zaprasza płocki teatr.

W miejscu, które jak żadne pasuje do słów poety:

"Równino mazowiecka rozpostarta szeroko, po tobie błądzi moje serce dziecka i męża oko" "Z Tumskiej spoglądam Góry na Królewski Las, zaciera jego kontury czas".