Nie żyje Mirosława Nagórko. Przez lata współtworzyła historię płockiego teatru!

Informację o jej śmierci przekazał Teatr Dramatyczny im. Jerzego Szaniawskiego. W opublikowanym komunikacie pracownicy i dyrekcja podkreślili jej ogromny wkład w rozwój instytucji oraz wieloletnie zaangażowanie w życie artystyczne Płocka.

Mirosława Nagórko pracowała w płockim teatrze w latach 1979–1988 jako sekretarz literacki. Był to jeden z najważniejszych okresów w historii sceny przy Nowym Rynku. Współpracowała między innymi z reżyserem Andrzejem Marią Marczewskim, który w tamtym czasie kierował teatrem.

Jednym z wydarzeń, które na trwałe zapisały się w historii płockiej kultury, była polska prapremiera spektaklu "Psie serce" według Michaiła Bułhakowa. Przedstawienie miało premierę 14 stycznia 1983 roku i wywołało ogromne zainteresowanie. Ze względu na polityczny wydźwięk sztuki, krytykującej realia systemu sowieckiego, spektakl szybko stał się przedmiotem zainteresowania cenzury.

Nagórko po latach wspominała, że płocki teatr wyprzedził o kilka lat oficjalne wydanie książkowe utworu w Polsce. Jak podkreślała, była to jedna z najbardziej wyjątkowych realizacji w historii instytucji.

W czasie swojej pracy uczestniczyła również w kontaktach z urzędami odpowiedzialnymi za kontrolę publikacji i widowisk w okresie PRL. Dzięki jej wspomnieniom oraz publikacjom udało się zachować wiele informacji dotyczących funkcjonowania teatru w tamtych realiach.

Była także zaangażowana w działalność NSZZ "Solidarność". W 1980 roku weszła w skład pierwszej Komisji Zakładowej związku działającej przy teatrze. Jak wspominają jej współpracownicy, zawodowe doświadczenia oraz działalność opozycyjna stały się fundamentem wielu wieloletnich przyjaźni.

Po odejściu z teatru w 1989 roku nie zakończyła swojej aktywności związanej z kulturą. Nadal śledziła repertuar płockiej sceny, uczestniczyła w wydarzeniach artystycznych i publikowała recenzje. Szczególnie interesowała się historią teatru, dokumentując ważne wydarzenia oraz przygotowując opracowania poświęcone twórczości Karola Wojtyły i Jerzego Szaniawskiego.

W środowisku teatralnym była ceniona nie tylko za wiedzę i doświadczenie, ale również za życzliwość oraz serdeczność. Przez lata pozostawała blisko związana z zespołem teatru, a jej opinie i wspomnienia stanowiły ważne źródło wiedzy o historii płockiej sceny.

W opublikowanym po jej śmierci komunikacie Teatr Dramatyczny im. Jerzego Szaniawskiego napisał: