Konsekracja biskupa płockiego w Petersburgu

Wzniesiony w latach 1738–1783 (poświęcony w 1783 roku) za panowania Katarzyny Wielkiej. Projektowali go m.in. Pietro Antonio Trezzini, Jean-Baptiste Vallin de la Mothe oraz Antonio Rinaldi. Świątynia przez dziesięciolecia była głównym ośrodkiem życia religijnego i kulturalnego dla Polaków oraz innych katolików w Petersburgu. W jego krypcie spoczywał ostatni król Polski, Stanisław August Poniatowski (pochowany w 1798 roku, później szczątki przeniesiono). Kościół został zamknięty przez władze komunistyczne w 1938 roku, ucierpiał też w pożarach, a w 1992 roku został zwrócony wspólnocie katolickiej i odbudowany

30 czerwca w Petersburgu, w kościele świętej Katarzyny, wobec ciżby wiernych, arcybiskup-metropolita ks. Kłopotowski dopełnił konsekracji księdza Szembeka na biskupa płockiego, bulle prejonizacyjną odczytał kanonik kapituły płockiej, członek kolegium rzymsko-katolickiego, ks. Franciszek Jarniński. Rozkaz apostolski do biskupa konsekratora, kanonik płocki, ks. Antoni Nowowiejski.

Kościół św. Katarzyny ubrany był pięknie kwiatami i dywanami. Posługę przy obrzędzie spełniali alumni miejscowego seminarium. W prezbiterium obok duchowieństwa zasiedli krewni ks. biskupa płockiego: brat rodzony Adam, dwaj stryjeczni bracia Józef i Cezary Szembekowie, dwaj cioteczni bracia: Cielecki Juliusz i Czrnomski Mikołaj oraz wuj Jerzy hr. Moszyński. Tam też znalazło się miejsce dla przedstawicieli diecezji płockiej: Waldemar Piwnicki z Płocka, Karol Gniazdowski z Czarnostowa, Hilary Ostrowidzki – mieszczanin płocki i włościanie: Fabian Woltański z parafii pniewskiej, Józef Pawłowski i Jan Gawrychowski z parafii ostrołęckiej.

Poza prezbiterium w pierwszych ławach zasiedli: pani Czarnomska, ciotka elekta i bratowa Jego, Zygmuntowa z hr. Dzieduszyckich z synem Włodzimierzem i córką Anną.

Na uroczystości obecni byli: ks. Niedziałkowski, ks. Baranowski, regens konsystorza pułtuskiego ks. Zygmunt Fijałkowski, Józef hr. Szembek, prezes dyrekcji szczegółowej T.K.Z. Waldemar Piwnicki, mieszczanin Ostrowicki i włościanin z pułtuskiego Woltański

Dary dla nowego biskupa nieśli: Piwnicki i Woltański – dwa bochenki chleba, hr. Szembek i Ostrowicki – dwie baryłki wina.

Chór pod dyrekcją Sosnowskiego wykonał mszę Grubera, "Te Deum" Witta i "Veni Creator" Sosnowskiego.

Należy wspomnieć o obecności podczas konsekracji dyrektora departamentu wyznań obcych – Mosołow, wicedyrektor Albediński i ajent dyplomatyczny przy stolicy świętej, który przywiózł bullę, Muniłow-Manasewicz.

Uroczystość konsekracji trwała 3 godziny i 30 minut. Przedstawiciele instytucji i towarzystw z Petersburga przesłali zbiorowy telegram z życzeniami ad multos anons. Po uroczystości J. E. przyjął obiadem swoich gości, miejscowych i diecezjan płockich.

Przybycie do Płocka biskupa Szembeka

Od godziny 17, przystań Towarzystwa Wioślarskiego wypełniała się duchowieństwem aby przywitać nowego zwierzchnika diecezji. Nie zabrakło też licznej gromady płocczan. Na to wydarzenie dostarczono do przystani Jeleno łyżwę mostowo by zmieściło się więcej osób. W tłumie widoczni byli administrator diecezji ks. Petrykowski, profesorowie seminarium, kanonicy kapituły, dziekani i proboszczowie.

Licznie przybyli rolnicy ordynata hr, Krasińskiego z zoną, prezesa Towarzystwa Chechłowskiego wraz z całą radą, radców T.K.Z. p. Ostrowskiego z Leszna, prezesa Piwnickiego i innych. Przybyło też kilka osób przedstawicieli różnych instytucji społecznych i towarzystw ochotnych.

Zjechali przedstawiciele prasy warszawskiej: redaktor "Słowa" p. Donimirski, korespondent "Kuriera warszawskiego i "Biesiady Literackiej" p. Karol Hoffman, z "Kuriera Porannego" p. Sobieszczański, z "Gazety Polskiej" p. Omieliński.

Widoczny był urzędnik do specjalnych poruczeń przy gubernatorze p. Petersa i zastępcę policmajstra miasta porucznika Dziewałtowskiego.

Zieleń, dywany, kwiaty. Podłogi, ściany, sufity w kobiercach. Szpaler wyjściowy od statku tworzyły wysokie oleandry. W różnych miejscach ustawiono draceny i latanie. Na frontowej ścianie przystani napis fiołków "WITAJ PASTERZU". To wszystko robiło przyjemne wrażenie.

Z oddali wyłonił się statek rządowy prowadzony przez inżyniera Tyszkę, konwojowane przez dwie łodzie wioślarskie z ośmioosobową załogą każda. Na statku rządowym widoczna była sylwetka biskupa ubranego w fiolet, błogosławiąc osoby stojące na brzegu rzeki.

"Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus" – to pierwsze słowa nowo-wybranego biskupa płockiego po zejściu ze statku. Lud stosownie do tych słów odpowiedział. Po czym nastąpiło krótkie przywitanie przez administratora diecezji. Swój szacunek wyrażali obecni na przywitaniu mieszkańcy poprzez ucałowanie ręki. Pani mecenasowa Ligowska w oddzielnym pomieszczeniu podarowała bukiet białych róż.

Ksiądz biskup wsiadł do karety zaprzężonej w cztery konie, którą przysłał p. Łempicki i odjechał do seminarium. W mieście witał Go tłum płocczan.

W seminarium obywatele miejscy podczas przemówienia Lubowidzkiego ofiarowali przybyłemu dostojnikowi chleb i sól na tacy wykonanej w zakładzie rzeźbiarskim p. Bejma. Dno tacy rzeźbione herbem Szembeków, brzegi tacy w liście , kwiaty i grona, znalazło się też miejsce na herb miasta. Biskupa w seminarium witał ks. Borniński.