Złośliwy nowotwór - z tym mierzy się zaledwie 2-letnia mieszkanka Płocka, Marysia...

Historia Marysi jest bardzo krótka, jednak niezwykle bolesna i wypełniona niewyobrażalnym cierpieniem. Dziewczynka ma nieco ponad 2 latka. W jej drugie urodziny los przygotował dla małej Płocczanki najgorszą z możliwych "niespodzianek".

Marysia

Źródło zdjęć: © Archiwum prywatne państwa Janiszewskich | Archiwum prywatne państwa Janiszewskich

Redakcja Panorama Płock

20 stycznia 2026, 17:06

Zamiast cieszyć się zabawkami i gasić świeczki na swoim torcie, trafiła do szpitala. W zamian urodzinowego spotkania z najbliższymi był szpital, badania i dramatyczna diagnoza – neuroblastoma IV stopnia (zaawansowany nowotwór złośliwy dziecięcy, charakteryzujący się przerzutami do odległych organów, takich jak kości, szpik kostny, wątroba, węzły chłonne czy skóra).

Archiwum prywatne państwa Janiszewskich. © Archiwum prywatne państwa Janiszewskich. | Archiwum prywatne państwa Janiszewskich.

– 14 listopada 2025 miał być tort, świeczka w kształcie "2" i impreza na cały dom, a było przyjęcie na szpital, strach, niepewność i łzy… – wspomina pan Kamil.

Zaczęło się niewinnie od powiększonego węzła chłonnego na szyi, który zwiększył się znacznie w ciągu dwóch dni – opisują chorobę rodzice Marysi, Paulina i Kamil Janiszewscy.

– Za namową rodzinnego lekarza zdecydowaliśmy się na szybki przyjazd do Warszawy, na prywatne badanie USG. Okazało się, że są także podejrzane zmiany w jamie brzusznej.

– Przyjazd na SOR, badania i wstępna diagnoza – nowotwór. Kolejny tydzień oczekiwania na dokładną diagnozę był najgorszym czasem jakiego doświadczyliśmy w naszym życiu. Wyniki – neuroblastoma IV stopnia. Wraz z diagnozą rodzinne życie legło w gruzy. Leczenie Marysi rozpoczęło się natychmiast. Już następnego dnia po diagnozie dziecko otrzymało pierwszy blok chemii. Teraz dalsze leczenie, które wiąże się z kosztami. Rodzice proszą o pomoc, aby zapewnić córce jak najlepsze leczenie.

W ciałku córeczki państwa Janiszewskich toczy się największa bitwa – na śmierć i życie.

– My jako rodzice, cała rodzina, przyjaciele i znajomi dajemy z siebie wszystko, żeby zapewnić jej jak najlepszą codzienność. Ale bez pomocy z zewnątrz może się to nam nie udać… – czytamy poruszający apel pana Kamila.