Jak kiedyś wyglądał pogrzeb?

Izba zazwyczaj mała, niska, wypełniona ludźmi, powietrze w niej ciężkie i duszne, czuć nieprzyjemny zapach i niezdrowy oddech osób wyczerpanych nocnym czuwaniem. To tzw. "puste noce". Nieboszczyk zmarł na tyfus plamisty, szkarlatynę lub inną zakaźną chorobę. Ranem rozchodzą się do swoich domów i idą w spać. Śpią razem siostry, śpią razem bracia i rodzice z małymi dziećmi. Wszyscy w jednej izbie.

Nie trudno o choroby które roznoszą się po wsi, a niekiedy dosięga okolicznych wiosek. Przebywanie z nieboszczykiem przez trzy dni razem z żyjącymi, którzy piją, jedzą, śpią razem z nim, czyni wrażenie przykre i przygnębiając.

Powstałe pod koniec XIX wieku, Towarzystwo Higieniczne chce to zmienić. Proponuje zbudować trupiarnie lub dom pogrzebowy ze skromnym wyposażeniem. Towarzystwu Higienicznemu powinno być łatwiej załatwić ten przykry dla ogółu problem. Niestety mija rok, dwa – rezultatów brak.

Pewna oburzona tym faktem płocczanka po kilku latach walki o dom pogrzebowy pisze do gazety płockiej list, by redakcja zajęła się tym tematem. Opisuje w nadesłanym liście jak to bywa w tych norach, w których zmieszczono dziesięć osób.

Bardzo rzadko izby nie są zdezynfekowane, kiedy zmarły zostanie odprowadzony na cmentarz. W swym oburzeniu płocczanka której nazwisko jest znane redakcji zadaje pytanie: "od czego istnieje kaplica na starym cmentarzu, jeżeli nie dlatego, by służyła jako dom pogrzebowy w którym zmarli obowiązkowo powinni przebywać do czasu odprowadzenia ich do miejsca spoczynku?"

Trudno jednak zmieniać przyzwyczajenia ludzi, nie tak szybko zmienia się bieg spraw pod wpływem słów. Potrzeba do tego dobrej woli i czynów ze strony tych, którzy mogą cokolwiek zrobić dla ogólnego poziomu cywilizacji wśród wszystkich warstw społecznych. Kaplica cmentarna winna służyć zmarłym!.