22 stycznia tego roku minęło dziesięć lat od chwili wejścia w życie Ustawy o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób (Dz.U. 2014 poz. 24) i to pomimo, że procedura przyjmowania tego aktu prawnego następowała w warunkach, które cechują populizm penalny, była przedmiotem krytyki ze strony środowisk prawniczych oraz medycznych. Jeszcze na etapie prac rządowych zdecydowanie negatywne opinie wobec projektu skierowały: Polskie Towarzystwo Psychologiczne, Polskie Towarzystwo Psychiatryczne, Naczelna Rada Lekarska, Konsultant krajowy w dziedzinie psychiatrii, Prokurator Generalny, Krajowa Rada Prokuratury oraz wiele prokuratur, Krajowa Rada Sądownictwa, prezesi niektórych sądów, Komisja Praw Człowieka Naczelnej Rady Adwokackiej oraz Helsińska Fundacja Praw Człowieka. Środowiska prawnicze zarzucały projektowi naruszenie szeregu zasad państwa prawnego wynikających z Konstytucji RP i prawa międzynarodowego (w tym EKPC), takich jak ne bis in idem, lex retro non agit czy zasada proporcjonalności. Podnoszono również kwestię nieostrości przesłanek pozbawienia wolności oraz brak odpowiednich gwarancji procesowych dla uczestnika postępowania w przedmiocie umieszczenia w Krajowym Ośrodku Zapobiegania Zachowaniom Dyssocjalnym. Co więcej, nawet Ministerstwo Spraw Zagranicznych oceniło jako niezgodny z art. 5 i art. 7 ust. 1 EKPC. Co z tego, że w swoim wyroku z 23 listopada 2016 r. (sygn. akt K 6/14), dotyczącym konstytucyjności Ustawy, Trybunał Konstytucyjny stwierdził: "Zakwestionowana ustawa z 2013 r. została uchwalona jako narzędzie niwelowania negatywnych skutków amnestii z 7 grudnia 1989 r." skoro do Krajowego Ośrodka Zapobiegania Zachowaniom Dyssocjalnym trafiają w większości ludzie, których nie obejmowała wspomniana amnestia z grudnia 1989 r., po odbytych w całości karach pozbawienia wolności, a wnioski o umieszczenie w izolacji postpenalnej więzienne zespoły terapeutyczne preparują tak, by nie było wątpliwości, co do zasadności wniosku. Nikt tego nie weryfikował, a przecież były wyrażne sygnały jak bardzo mijały się one z prawdą. Dlaczego tego nie robiono? Dlaczego chorych psychicznie miesza się w tej placówce ze zdrowymi, skoro powinni być w szpitalach? Co ze starszymi wiekiem schorowanymi ludźmi, których się tu poniewiera w przeludnionych pomieszczeniach? I jaką przyszłość mają ci, którym nie dano szansy odzyskać wolności po często wieloletnim pobycie w więzieniu?