Tadeusz Milke, dyrektor Harcerskiego Zespołu Pieśni i Tańca "Dzieci Płocka": - Już sam udział w akcji zawsze kojarzył mi się z wielkim wyróżnieniem. Dziadek po powrocie z kwesty dużo opowiadał o niej w domu. Mówił, że to okazja do wielu spotkań i cieszył się, że w rozmowach z nim ludzie sami zwracali uwagę na to, jak ważna jest pamięć. Kwestując, był w takim wieku, że większość jego znajomych była już po tej drugiej stronie. Doskonale zdawał więc sobie sprawę z czegoś, co możemy nazwać przemijaniem, i z tego, że na każdego przychodzi jakiś kres i każdego czeka podobny los. Pan Jerzy Skarżyński ze "Starówki Płockiej" często mi opowiada, jak to podczas pierwszej akcji mój tata przyszedł już po dziadka, żeby zabrać go do domu. Ale on był wyjątkowo wytrwały. Powiedział, że będzie zbierał do puszki, dopóki może stać na nogach. Teraz ja zastępuję i dziadka, i tatę. To listopadowe kwestowanie jest dla mnie w pewnym sensie nagrodą za własną działalność i pracę, większą, niż wszystkie zdobyte medale, bo jest dowodem zaufania. Jedno jeszcze powiem: o ile ludzie coraz częściej dbają o różne obiekty architektoniczne, które mają wartość materialną, to już z grobami jest różnie. Jeśli nie ma rodziny, która by się nimi opiekowała, to, niestety, ulegają one zapomnieniu. Dlatego wysiłek kwestarzy jest tak ważny. Może jestem idealistą, ale wydaje mi się, że podczas zbiórki potrafią się oni wznieść ponad podziały. Cmentarz jest takim miejscem, gdzie sprawy codzienne, które nas dzielą, odchodzą na boczny tor. Jedni przy drugich mogą zrobić coś dobrego. To jeden z elementów edukacyjnej wartości kwesty. Te dawne zaniedbane mogiły, które widzimy np. na cmentarzu przy Kobylińskiego, również są częścią tożsamości Płocka. A ludzie, którzy w nich leżą swoją pracą zasłużyli na pamięć mieszkańców miasta. Każdy z nas ma jakieś autorytety i to nie muszą być wcale postaci z panteonów bohaterów narodowych. To może być nasz nauczyciel czy inna osoba, która miała na nas jakiś wpływ.