Przygotowania do remontu katedry odbywały się spokojnie, choć nie bez trudności. Organy katedralne oddano jakiś czas do remontu i niebawem miały wrócić z powrotem do Płocka. Artyści Stefan Szyller i Pius Weloński byli częstymi gośćmi płockiej katedry.
Diecezja płocka którym głównym kościołem jest płocka katedra w 1900 roku liczyła 776,056 wiernych, podzielona na 12 dekanatów w których jest 235 kościołów parafialnych, 34 kościoły filialne i 72 kaplice.
W Pułtusku jest kolegiata. Diecezja liczyła 344 duchownych świeckich, duchownych zakonnych - 6, zakonnic i sióstr miłosierdzia – 23. W seminarium duchownym kształciło się 78 kleryków, natomiast w akademii duchowej w Petersburgu z diecezji płockiej alumnów – 4.
Klasztorów było trzy:
1) karmelici w Oborach z sześcioma zakonnikami z przeorem o. Dionizym Mierzwickim,
2) felicjanki w Przasnyszu z ośmioma siostrami z przełożoną s. Marią Izabelą Lewensztajn,
3) norbertanki w Czerwińsku z sześcioma siostrami których przełożoną była Maria Lucińska.
Sióstr miłosierdzia przy szpitalu św. Trójcy było 5, w Pułtusku – 4.
Konsystorz generalny płocki; sędzia surogat ks. prałat Józef Pawłowski, ks. kanonik Aleksander Zaremba, asesor ks. Franciszek Jarniński, prokurator sądu ks. Piotr Borniński, regens ks. Adolf Szelążek, sekretarze ks. Adam Pękalski i Franciszek Kuligowski.
Sądowi biskupiemu przewodniczył J. E. administrator ks. Wincenty Petrykowski. Sędziowie: ks. prałaci Pawłowski i Weloński, asesor ks. Franciszek Jarniński, notariusz Ks, A. Szelążek, obrońcą spraw małżeńskich był ks. Adam Pęski.
Zarząd konsystorza pułtuskiego był oddzielny.
Cenzurę ksiąg duchownych prowadzili profesorowie seminarium duchownego: regens Kazimierz Weloński, vice-regens kanonik Antoni Nowowiejski; profesorzy płockiego seminarium: księża - A. Zaremba, Piotr Borniński, Piotr Dmochowski, A. Szelążek, Jan Nadratowski, Franciszek Klimkiewicz, Feliks Dublasiewicz; p. Konrad Dzierzgowski uczył języka i historii rosyjskiej.
